Het louter niet-naleven vanwege de promoter van zijn verplichting van leveren van garanties met een zekerheid ter teruggave van de voorafbetaalde bedragen door de kopers, in het geval de bouw niet wordt gestart of niet tot een goede einde komt, is dit geen strafbare handeling.

Ook wordt het hieronder niet geklasseerd het gedrag van de promoter wanneer het betreft het ontvangen van deze aanbetalingen, welke niet gebeurde via een speciale rekening die hiervoor werd aangemaakt bij een bankeenheid.

Zo heeft het Pleno de la Sala de lo Penal del Tribunal Supremo (TS) weergegeven in een niet-juridisch akkoord, unaniem aanvaard op 23 mei jongstleden.

Beiden verplichtingen zijn voorzien in het onderdeel 1.1 van Disposición Adicional Primera van de Wet 38/1999 van de Ordenatie van de Bouwwet- een formulering aangebracht voor de Wet 20/2015.

Promotores Vastgoedsector

Het criterium vastgelegd door de TS is reeds geannuleerd door het verdict van 5 juni. Hierin werd benadrukt dat het niet-naleven van de verplichtingen van de Aanvullende Bepaling plaatsvindt met desbetreffende overeenstemmende administratieve sancties.

Echter, opdat men kan spreken over een strafbaar feit- volgens artikel 253 van het Strafboek (CP) – es het nodig dat de promoter die de voorafaangebrachte bedragen had toegewezen aan een andere bestemming dan waarvoor ze ontvangen waren- het bouwen van de woningen- en ook dient aangetoont te worden dat deze bestemming definitief is. Er is hier dat er geen terugkeer mogelijk, zijnde dat de koper noch zijn geld terugkrijgt noch zijn woning ontvangt.

“Het belangrijkste is dat men verklaart dat het is aangetoont is dat de auteur het geld heeft ontvangen om te gebruiken in de bouw, en ook dat deze niet werd gebruikt voor deze bestemming, zonder dat het belangrijk is te weten voor wat het in concreet is aangewend”, geeft de magistraat van het verdict weer, de magistraat Colmenero Menéndez de Luarca.

Scroll naar boven